| Propozycje programoweSzczęśliwym zbiegiem okoliczności ocalała we Wrocławiu wspaniała kolekcja siedemnastowiecznych druków muzycznych, jedna z najcenniejszych i największych w świecie. Prezentowany program zawiera utwory z niej pochodzące. Są tu przykłady prawdziwych muzycznych klejnotów z okresu gdy włoski renesans ulegał przesileniu, a rodził się nowy styl - barok, owocując powstawaniem wielu nowych form muzycznych. D.Castello, G.B.Fontana, A.Jarzębski, S.Rossi, M.Uccellini, M.Zieleński, B.Strozzi Wpływy polskie, czeskie i niemieckie kształtowały oblicze muzyki śląskiej. W czasach baroku niemałe piętno wywierała także muzyka włoska importowana wraz z ideami kontrreformacji. Dziś odbicie dziejów muzyki w tym regionie odnajdujemy m.in. na półkach wrocławskiej Biblioteki Uniwersyteckiej.
Kameralne muzykowanie - domena najwybitniejszych kompozytorów baroku, opierało się na kilku podstawowych instrumentach pretendujących do pełnienia wiodącej roli solisty. Jednym z najciekawszych i najpiękniejszych jest obój i jego odmiana obój d'amore - godni partnerzy skrzypiec. Program zawiera utwory największych mistrzów muzyki kameralnej, w pełni odsłaniając walory brzmieniowe dawnych instrumentów.
W siedemnastym wieku mawiało się, iż "świat jest teatrem". Kompozytorzy, za pomocą środków ilustracyjnych i niewiarygodnych wręcz efektów dźwiękowych wypracowanych we wczesnej operze włoskiej, imitują śpiew ptaków i głosy zwierząt. Koncert przywołuje atmosferę salonu arystokratycznego w dawnej Polsce z popisami nadwornych muzyków i recytacjami poezji. Kanwą programu są teksty "BAJEK" Ignacego Krasickiego.
Jedyna w swoim rodzaju galeria wybitnych twórców muzyki , którzy pozostając w stanie duchownym swoje powołanie do życia konsekrowanego łączyli z realizacją artystycznych wizji i aspiracji.
To bliższe wejrzenie w upodobania muzyczne Francuzów w czasach panowania "Króla Słońce" Ludwika XIV. Muzyka niezwykle piękna i wyrafinowana, pełna wykwintnych ornamentów, stojąca w opozycji do stylu włoskiego. M.Marais, F.Couperin, L.N.Dornel, F.Francoeur, F.Duval L'Amfiparnasso czyli Dwojaki Parnas to arcydzieło muzyki komicznej z przełomu renesansu i baroku - połączenie commedia dell'arte z muzyczną formą madrygału nazywane bywa najwcześniejszym przykładem opery. Niezwykle efektowny spektakl muzyczno-pantomimiczny w wykonaniu pięciu śpiewaków, pięciu instrumentalistów i pięciu aktorów pantomimy.
"La Bergere" - Pastereczka to tytuł francuskiej kantaty F.Monteclaira. Obok niej: arie, vilanelle, scherzi e canzonette w tak modnym wówczas pastoralnym, idyllicznym stylu.
W połowie XVIII wieku stary Jan Sebastian Bach jest już bardzo niemodny. Teraz chętniej słucha się muzyki jego synów, a zwłaszcza Carla Philippa Emanuela, Telemanna i tych młodych, którzy tworzą muzykę przyjemną, mniej skomplikowaną a efektowną, z elementami wirtuozostwa. G.Ph.Telemann, J.Schultze, C.Ph.E.Bach, Ch.W.Gluck A.Jarzębski w Berlinie, Ph.F.Buchner w Wiśniczu, T.Merula w Warszawie Osiemnastowieczna Europa nie zna granic w dziedzinie kultury. Swobodny przepływ idei, myśli i prądów artystycznych sprzyja rozwojowi. Najbardziej ekspansywna jest kultura włoska. Niemal we wszystkich kapelach dworskich działają muzycy rodem z Włoch. Na polskim dworze królewskim w Krakowie, a później w Warszawie także odnajdujemy liczne włoskie nazwiska. Wsród nich jednym z najwybitniejszych jest Tarquinio Merula. Adam Jarzębski - wybitny polski muzyk i kompozytor przebywa czas jakiś w Berlinie, a Niemiec Buchner zasila kapelę Lubomirskich w Wiśniczu, tworząc m.in. utwory dedykowane krółowi polskiemu Władysławowi IV. sonaty, suity, arie, pieśni, tańce
gościnnie - aktorzy Wrocławskiego Teatru Pantomimy |
